Xoντροφοβία

Όλοι εμείς που λόγω ηλικίας και κάποιων παραπάνω πιτόγυρων έχουμε χτίσει μια υπόσταση λίγων παραπάνω κιλών το ζούμε σε κάθε οικογενειακή συγκέντρωση, σε κάθε συνάντηση με “φίλους”, σε κάθε κοινωνική υποχρέωση. “Πάχυνες.” “Βλέπω ότι βάλαμε μερικά κιλά παραπάνω”. Ενίοτε ο χλιμίτζουρας θείος θα χτυπήσει και την κοιλιά σου δείχνοντάς σου ακόμα πιο ξεκάθαρα ότι πήρες κάποια κιλά.

Ζούμε σε μία χοντροφοβική κενωνία να πούμε. Μια κενωνία που μεγαλώνει με πρότυπα αθληταράδες γυμνασμένους που ξυρίζονται μπροστά στον καθρέφτη και από πίσω σκάει η ανορεκτική μοντέλα και τους χαϊδεύει το πρόσωπο. Έχουμε μεγαλώσει μέσα σε έναν καταιγισμό εικόνων από “ωραίους” ανθρώπους, όπου ωραίο βλέπε είτε σούπερ-ντούπερ γυμνασμένος σφίχτης τίγκα στα αναβολικά και την κρεατίνη ή γκόμενα των 40 κιλών που μπορείς πάνω της να διακρίνεις κάθε λεπτομέρεια του ανθρώπινου σκελετού.

Ανέκαθεν ήμουν αδύνατος. Ταυτόχρονα όμως ήμουν και φαγανός. Λίγο ο καλός μου μεταβολισμός, λίγο το μπασκετάκι με έσωζαν. Με τα χρόνια βέβαια ο μεταβολισμός έγινε πιο αργός, αλλά παρέμεινα φαγανός με αποτέλεσμα να πάρω μερικά κιλά παραπάνω. Εκεί άρχισα από πρώτο χέρι να διαπιστώνω τον ρατσισμό και την σκατοψυχία της κοινωνίας στην οποία έχω την ατυχία να ζω. Ο άλλος ας πούμε είχε να σε δει μερικές δεκαετίες και δεν σε ρώταγε “Τι κάνεις;”, αλλά κατευθείαν στο ψητό: “Πάχυνες;” Ναι ρε αρκουδιάρη σιχαμένε εκπρόσωπε του γένους των υποσαχάριων μπονόμπο, πάχυνα. Τι ζόρι τραβάς ρε; Μήπως ανεβαίνει το τεκμήριό σου στην εφορία αν πάρω κάποια κιλά; Μήπως σου χαλάω το ψυχαναγκαστικό φενγκ σούι να πούμε και δεν μπορείς να ξεκινήσεις τη μέρα σου; Μήπως σου χαλάω την αισθητική σου βλάκα; Ή απλά είσαι σκατόψυχος, σιχαίνεσαι την ζωή σου και προσπαθείς να επιβιώσεις μέσα στην μέρα λέγοντας κακίες ενώ και εγώ και εσύ γνωρίζουμε ότι το βράδυ κλαις κάτω από τα σκεπάσματά σου μισώντας την ύπαρξή σου; Βλάκα.

Εντάξει γνωρίζω ότι ο άνθρωπος και συγκεκριμένα ο άνθρωπος έλληνας τρελαίνεται με οτιδήποτε διαφορετικό ή κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ στενά όρια της ανύπαρκτης αντίληψής του. Αυτό όμως που με προβληματίζει είναι ότι ο μέσος ούγκανος μικροαστός επικεντρώνεται στην χονδροφοβία. Δεν τρώει σκάλωμα ας πούμε αν ο άλλος έχει καράφλα ή αν είναι κοντός ή αν η άλλη βάφει έχει μια μύτη ίσα με του πινόκιο του καραμπουζουκλή.

Ας μιλήσουμε ώριμα. Και εγώ μπορώ να γυρίσω στον χλιμίτζουρα που μου την λέει για τα κιλά και να του πω για την μαζική έξοδο του Μεσολογγίου των μαλλιών του που τον σιχάθηκαν και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντάς του μια καράφλα ωσάν καπουτσίνου μοναχού. Δεν το κάνω όμως γιατί δε με ενδιάφερει.

ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ.

Χέστηκα πως είναι ο άλλος, χέστηκα για την αισθητική που μας επιβάλλουν, χέστηκα γενικώς.

Πάω για Immodium και επιστρέφω.

Είμαστε κακά πλάσματα εμείς οι άνθρωποι και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία. Είμαστε το κακό σπυρί στον κώλο της γης. Αφού το λοιπόν δε σεβόμαστε την φύση και τα ζώα, γιατί να σεβαστούμε τον συνάνθρωπό μας;

Παραμένουμε ξεφτιλισμένα ανθρωπάκια που με το πρώτο ευρώ που θα πέσει στο χέρι μας τρέχουμε σαν τους αυτιστικούς να καταναλώσουμε, να “διασκεδάσουμε”, να δείξουμε πως είμαστε ευτυχισμένοι.

Ευτυχισμένος όμως είναι αυτός που τα’χει καλά με την πάρτη του και δεν ασχολείται με τους άλλους, γκέγκε;

 

ΥΓ. Αφορμή για αυτό το μνημείο νεοελληνικού λόγου αποτέλεσε η ανάρτηση ενός τύπου πως και καλά δεν ήθελε να βλέπει πλαδαρά γυναικεία σώματα στις παραλίες. Το λυπηρό είναι πως μια μεγάλη μερίδα των γύρω μου σκέφτεται όπως αυτός ο σκατόμυαλος.

Advertisements

Ταβερνόμαγκας: πώς να τον αναγνωρίσεις

Ο ταβερνόμαγκας, γνωστός και ως κουραδόμαγκας ή λεβεντομαλάκας είναι παντού. Βλέπεις είμαστε η μόνη χώρα που τον μάγκα και τον λεβέντη τον έχουμε ανάγει σε σύμβολο, γνήσιο εκπρόσωπο του Κολοκοτρώνη, του Λεωνίδα, του Μεγαλέξανδρου, του Κούδα, του Δομάζου και του Μανώλη Χιώτη.

Το αστείο είναι πως ο ταβερνόμαγκας έχει πέραση στην ισορροπημένη ελληνικιά κενωνία. Η κενωνία αυτή έχει την τάση να προωθεί τον ράντομ ταβερνόμαγκα ως “κοινωνικό”, “έξω καρδιά” και “ετοιμόλογο”. Μα τον Τουτάτη, μια ζωή θυμάμαι να υπάρχουν σε οικογενειακές ή φιλικές συγκεντρώσεις 2-3 τέτοιοι μαλάκες που τα άλλα τα ζα τους θεωρούσαν την καλύτερη παρέα. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός, ότι παραμένει ένας μαλάκας και μισός που πίσω από την μαγκιά  κρύβει τρελές ανασφάλειες και τα βράδια ξαπλώνει στο κρεβάτι σε εμβρυική στάση κλαίγοντας.

Θα με πεις κομπλεξικό, πικρόχολο και κολλημένο. Και επειδή μου αρέσει η σωστή, δομημένη και ξεκάθαρη επιχειρηματολογία, θα σου απαντήσω:

gnty13.jpg

Επειδή έχω βάλει στόχο να σώσω την ανθρωπότητα από την περιττή σκατίλα που ζέχνει από άκρη σε άκρη στο δόλιο τούτο κόσμο, σου παρουσιάζω μερικά χαρακτηριστικά του μέσου γκρέσιαν ταβερνόμαγκα:

α) Στην παραλία καυχιέται στα χάπατα που τον ακούνε για την ψαρούκλα 10 μέτρων που έπιασε κάποτε με τα ίδια του τα χέρια και μετά την έφαγε ουζομεζέ. Στο καπάκι παίρνει την ρακέτα και σπάει τα αρχίδια και τα νεύρα των λουόμενων προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι ο Φέντερερ της Τραχανοπλαγιά Μπιτς.

β) Πίνει σε κάθε ευκαιρία και απαιτεί από τους άλλους να τον ακολουθήσουν. Αν κάποιος αρνηθεί (ειδικά όταν πρόκειται για οδήγηση) θα ξηγηθεί ιστορία για το πώς τον σταμάτησαν οι μπάτσοι και είχε πιει 2 μπουκάλια τσίβας και γλίτωσε το πρόστιμο γιατί είναι μόρτης.

γ) Του’χει κολλήσει στο ανύπαρκτο μυαλό του και το πιστεύει ότι έχει πάει με τα μισά θηλυκά του πλανήτη (Τσατσόπουλος σάιντρομ), άλλο αν δεν έχει κανονίσει τον τελευταίο καιρό ούτε θηλυκιά χρυσόμυγα.

δ) Τρώει τα πάντα με τα χέρια, από παϊδάκι μέχρι ρεβυθόσουπα. Τα μαχαίρια, τα περούνια και τα λοιπά αντικείμενα που μας ξεχωρίζουν από το θαυμαστό κόσμο των ζώων είναι για φλώρους.

ε) Είναι διορισμένος σε κάποια ανύπαρκτη επερεσία του δημοσίου, έχει μπει με απολυτήριο νηπιαγωγείου στην Εθνική Τράπεζα, έχει ανοίξει επιχείρηση με τα λεφτά του μπαμπά, και σου πουλάει αυτοδημιουργικότητα.

στ) Το πουκάμισο είναι Hilfiger, η παλτουδιά Boss, το πατούμενο Mπουρνάζος και ας τη βγάζει στο σπίτι με μακαρόνια χωρίς σάλτσα για 3 εβδομάδες.

ζ) Είναι άντρα σωστό και όταν βγει έξω θα πιει μόνο ξίδια. Τα υπόλοιπα είναι για Τιτίκες (βλέπε σημείο β).

η) Επενδύει στο αμάξι του περισσότερα χρήματα από ότι στη γυναίκα του και τα παιδιά του (αν έχει).

θ) Ισχυρίζεται πως δεν κάνει δουλειές στο σπίτι, γιατί “αυτά είναι για τις γυναίκες”. Τώρα το τι κάνει πραγματικά είναι άλλη ιστορία.

ι) Ο ταβερνόμαγκας ο σωστός δεν έχει χιούμορ. Το χιούμορ είναι κάτι δυτικό που λίγοι έλληνες το διαθέτουν. Ο ταβερνόμαγκας ως γνήσιος απόγονος του Αριστοφάνη και του Εφιάλτη έχει “χαβαλέ”. “Χαβαλέ” στο Γιουνανιστάν εννοούμε την προσβολή απέναντι σε όποιον δε γουστάρουμε, η οποία στο τέλος συμπληρώνεται πάντα με τη γνώριμη φράση “Έλα, πλάκα κάνουμε”. Να τονίσω σε αυτό το σημείο, ότι δε γουστάρω Αριστοφάνη, δε γουστάρω χαβαλέ, δε γουστάρω αυτό που εμείς εδώ στην βαλκανική επαρχία αποκαλούμε “πλάκα”. Εμένα ας ούμε μου αρέσει το φλέγμα των Brexit, μου αρέσει το μαύρο χιούμορ, μου αρέσουν τα Burger King (άσχετο).

Έλα μου όμως που εδώ η χοντροκομμένη πλάκα του λεβεντομαλάκα έχει πέραση. Και να’σου που όλοι λένε ότι ο λεβεντομαλάκας είναι “έξω καρδιά” και “πλακατζής” και σουξουμούξου. Να σας πω όμως κάτι και για αυτό;

avatar.jpg

Και μιας που το’φερε η κουβέντα και έχω ανεβάσει το επίπεδο σε επίπεδα λίμιτ απ να τελειώσω με αυτό:

ceb1cf81cf87ceafceb4ceb9ceb1